گفتاردرمانی برای مشکل بلع پس از سکته چگونه انجام میشود؟
مادرم پس از سکته با لوله تغذیه میشود و گفتاردرمانگر قرار است برای بلع با او کار کند.
مادرم پس از سکته با لوله تغذیه میشود و گفتاردرمانگر قرار است برای بلع با او کار کند.
اختلال بلع (دیسفاژی) پس از سکته شایع است و بسیاری از بیماران در هفتهها تا ماههای اول، بهطور کامل یا نسبی بهبود مییابند. گفتاردرمانگر (آسیبشناس گفتار و زبان) نقش کلیدی در ارزیابی و درمان آن دارد.
مراحل معمول:
- ارزیابی بالینی: بررسی حرکات دهان، زبان، صورت، صدا، سرفه و آزمایش بلع با حجمها و غلظتهای مختلف.
- ارزیابی ابزاری در صورت نیاز: مانند بلع باریوم ویدئویی (فلوروسکوپی) یا آندوسکوپی بلع، برای دیدن دقیق مراحل بلع و تشخیص آسپیراسیون «خاموش».
- تعیین برنامه تغذیه: تعیین غلظت مناسب مایعات و بافت غذاها، یا ادامه تغذیه با لوله تا بهبود بلع.
- تمرینهای بلع: تقویت عضلات زبان، لبها و حلق، تمرینهای بلع با تلاش، و مانورهای خاص.
- تکنیکهای جبرانی: وضعیت سر و بدن هنگام بلع (مثلاً خم کردن چانه)، اندازه لقمه، سرعت غذا خوردن و بلع مکرر.
- آموزش خانواده درباره ایمنی غذا خوردن و نشانههای هشدار.
مدت درمان به شدت اختلال و پیشرفت بیمار بستگی دارد. انتقال از لوله به تغذیه دهانی بهتدریج و پس از ارزیابی مجدد انجام میشود.
بهداشت دهان منظم، حتی در بیمارانی که از راه دهان غذا نمیخورند، خطر پنومونی آسپیراسیون را کاهش میدهد. هرگز بدون نظر تیم درمان، غلظت یا نوع غذا را تغییر ندهید.