چطور به بیمار بستری کمک کنیم از نظر ذهنی فعال و امیدوار بماند؟
پدرم ماههاست در تخت است، کم حرف میزند و به چیزی علاقه نشان نمیدهد.
پدرم ماههاست در تخت است، کم حرف میزند و به چیزی علاقه نشان نمیدهد.
بستری طولانی با کاهش تحرک، تنهایی و یکنواختی همراه است و میتواند به بیانگیزگی، افسردگی و افت تواناییهای ذهنی منجر شود. چند راهکار عملی:
- برنامه روزانه: ساعت ثابت بیداری، غذا، بهداشت و استراحت؛ لباس روز پوشیدن بهجای لباس خواب تمام روز.
- نور و فضا: باز کردن پردهها، قرار دادن تخت رو به پنجره و در صورت امکان نشستن روی ویلچر و بردن به حیاط یا بالکن.
- فعالیتهای متناسب با علاقه او: شنیدن رادیو، موسیقی، قرآن یا کتاب صوتی، ورق زدن آلبوم عکس، حل جدول ساده، گفتوگو درباره خاطرات.
- مشارکت: سپردن تصمیمها و کارهای کوچک به خود بیمار تا احساس مفید بودن کند.
- ارتباط اجتماعی: تماس تصویری با نزدیکان و ملاقاتهای کوتاه و منظم.
- اصلاح شنوایی و بینایی با سمعک و عینک مناسب، چون ضعف حواس انزوا را تشدید میکند.
اگر غمگینی، کنارهگیری، بیاشتهایی یا اختلال خواب بیش از دو هفته ادامه داشت یا بیمار از ناامیدی و مرگ صحبت میکند، احتمال افسردگی را با پزشک بررسی کنید؛ افسردگی در بیماران جسمی قابل درمان است.