کودکم روی نوک پنجه راه میرود؛ نگران باشیم؟
دختر سه سالهام بیشتر وقتها روی پنجه پا راه میرود، اما وقتی میگوییم میتواند کف پایش را روی زمین بگذارد.
دختر سه سالهام بیشتر وقتها روی پنجه پا راه میرود، اما وقتی میگوییم میتواند کف پایش را روی زمین بگذارد.
راه رفتن روی پنجه در ماههای اول پس از شروع راه رفتن شایع است و بیشتر کودکان تا حدود ۲ تا ۳ سالگی به راه رفتن پاشنه-پنجه طبیعی میرسند. اگر کودک پس از این سن همچنان بیشتر روی پنجه راه میرود، ارزیابی پزشکی توصیه میشود.
در بسیاری از کودکان، علت مشخصی پیدا نمیشود («راه رفتن روی پنجه ایدیوپاتیک»)؛ این کودکان معمولاً:
- در صورت درخواست میتوانند با کف پای کامل بایستند و راه بروند.
- رشد حرکتی و ذهنی طبیعی دارند.
- معاینه عصبی طبیعی دارند.
اما راه رفتن روی پنجه گاهی میتواند با این موارد همراه باشد و باید بررسی شوند:
- سفتی یا کوتاهی تاندون آشیل.
- فلج مغزی خفیف یا سایر مشکلات عصبی.
- بیماریهای عضلانی (مثل دیستروفی عضلانی، بهویژه در پسران با ضعف عضلات).
- اختلالات طیف اوتیسم و مشکلات پردازش حسی.
نشانههای هشدار: یکطرفه بودن، از دست دادن توانایی راه رفتن کف پا که قبلاً داشته، زمین خوردن مکرر، ضعف، تأخیر در رشد یا گفتار، یا عدم توانایی قرار دادن پاشنه روی زمین.
درمان در موارد ایدیوپاتیک ممکن است شامل تمرینهای کششی، فیزیوتراپی، کفش مناسب، آتلهای شبانه یا در موارد مقاوم گچگیری متوالی یا جراحی باشد. ارزیابی زودهنگام کمک میکند از سفتی دائمی تاندون جلوگیری شود.